Aranjuez, mon amour
Aranjuez, mon amour
Mon amour, sur l'eau des fontaines, mon amour
Ou le vent les amènent, mon amour
Le soir tombé, qu'on voit flotté
Des pétales de roses
Mon amour et des murs se gercent mon amour
Au soleil au vent à l'averse et aux années qui vont passant
Depuis le matin de mai qu'ils sont venus
Et quand chantant, soudain ils ont écrit sur les murs du bout de leur fusil
De bien étranges choses
Mon amour, le rosier suit les traces, mon amour
Sur le mur et enlace, mon amour
Leurs noms gravés et chaque été
D'un beau rouge sont les roses
Mon amour, sèche les fontaines, mon amour
Au soleil au vent de la plaine et aux années qui vont passant
Depuis le matin de mai qu'il sont venus
La fleur au coeur, les pieds nus, le pas lent
Et les yeux éclairés d'un étrange sourire
Et sur ce mur lorsque le soir descend
On croirait voir des taches de sang
Ce ne sont que des roses !
Aranjuez, mon amour
Aranjuez, my love
My love, on the water of the fountains, my love
Or the wind bring them, my love
The fallen evening, which one sees floated
Petals of pinks
My love and of the walls gercent my love
With the sun with the wind with the downpour and the years which go passer by
Since the morning of May that they came
And when singing, suddenly they wrote on the walls of the end of their rifle
Quite strange things
My love, the rose tree follows the traces, my love
On the wall and intertwines, my love
Their engraved names and each summer
Of a beautiful red are the pinks
My love, dries the fountains, my love
With the sun with the wind of the plain and the years which go passer by
Since the morning of May that it came
The flower in the heart, feet naked, the slow step
And enlightened eyes of a strange smile
And on this wall when the evening goes down
One would believe to see bloodstains
They are only pinks!
Aranjuez, my love
عشق من!
بر آب چشمه ساران
آن گاه که بــــاد آن ها را با خود می آورد
شباهنگـــام گل های سرخ پرپر شده را
شناور بر روی آب می بینیم.
عشق من!
و دیوار ها شکافته می شوند
در برابر آفتاب، رویاروی بـــاد و رگبــــار
و در برابر سالیانی که شتابان می روند
از بامداد ماه مه که آن ها آمدند
و آنگاه که آنان سرود خوانان به ناگاه بر روی دیوارهای آماج تیر باران شان
از چیز هایی بسیار شگفت نوشتند.
عشق من!
بوته ی گل سرخ رد پا ها رابر روی دیوار پی می گیرد
و نام های نقش بسته ی آن ها را به هم می تند
و هر تابستان از شدت سرخی گل های سرخ خواهد رست.
عشق من!
چشمه ها را خشک کن
در برابر آفتاب ، رویاروی بـــادهای دشت و در طول سالیانی که شتابان می گذرند
از بامداد ماه مه که آن ها گل بر سینه ،با پاهایی برهنه و گامی آهسته آمدند
و با چشمانی درخشنده از لبخندی شگفت .
و بر این دیوار آنگاه که شب به پایان می رسد
گمان می کنیم که لکه های خونی را ببینیم ،
که جز گل های سرخ نیستند.
آرانکوئز ! عشق من!
